PV uitje

Na maanden van vooraankondigingen met posters, binnenpretjes en intranetberichtjes was het vandaag dan eindelijk zover; Naturalis got talent!

Om 12.00 uur werden we in het Wilhelminapark in Utrecht verwacht. Tijdens mijn busreis daar naartoe kwam ik Bert, onze directeur, tegen en hebben we een leuk gesprek gehad. In het park kwamen we alvast wat andere collega's tegen, keurig wachtend op een bankje tot de rest van de groep zou arriveren. Wat bleek, de rest van de groep zat ook om 12.00 uur al in het park, maar aan de andere kant van de vijver, die wij vanuit onze plek dus niet konden zien. Eenmaal compleet hebben we in het park geluncht. Daar kwam ik wat opmerkelijke dingen te weten, een bioloog die geen es van een eik kan onderscheiden..., maar wel alles blijkt te weten van cellen op moleculair niveau.

Met een halfvolle of -lege dubbeldekbus zijn we richting de binnenstad van Utrecht gereden om daar ons programma te vervolgen. Bij het Trianon aangekomen werd ons eindelijk verteld wat we nu echt gingen doen: een speelfilm in James Bond stijl maken. We kregen een kant en klaar script aangeleverd, maar mochten ook vooral zelf weten wat we daarmee deden. De hoofdrolspelers James Bond en Jane Rond werden in ieder geval goed aangehouden, al waren de setjes soms wel andersoortig van aard. Verder had ieder team een cameraman, een geluidsman en natuurlijk een regisseur nodig. Alle overige kleine rollen hebben Sandra en ik ingevuld, maar wel zodat ook de cameraman, de geluidsman en de regisseur ook een rol hadden. Uiteindelijk heb ik Miss Pennywise, een lijk (compleet met kogelwond ;) en een weduwe gespeeld. Voor die tweede heb ik overigens nog een kwartier in een beetje vreemde houding in de zandbak gelegen. De accu's van onze camera waren op en dus moesten er nieuwe gehaald worden.

In een andere scene waarbij ik zo ontzettend gelachen heb, hebben we de hond van enkele Marrokaanse straatjongeren geleend, de spelers aanwijzingen moeten geven dat ze niet op een koffer maar op James Bond moesten schieten en ga zo door. Tijdens de Oscaruitreikingen hebben we daarom ook tranen met tuiten gelachen, omdat juist die hele foute scenes in het filmpje verwerkt waren en omdat er mensen waren die zich uit hadden geleefd als regisseur door tijdens het filmen steeds 'cut, cut, cut!' te roepen. Uiteindelijk waren we 3x genomineerd (beste acteur/actrice, beste vinding en beste film) en mochten we de oscar voor beste actrice mee naar huis nemen, met dank aan Sandra die een voortreffelijke 'T' speelde.